18/07/2006
Να σταματήσει αμέσως η Ισραηλινή επιδρομή σε Λίβανο και Παλαιστίνη.
Συνέντευξη Tύπου για την Ισραηλινή επιδρομή σε Λίβανο και Παλαιστίνη και την πορεία διαμαρτυρίας της Τρίτης 18ης Ιουλίου
Την Δευτέρα 17/7 στις 12:00 στα γραφεία του Δικηγορικού Συλλόγου Αθήνας δίνεται συνέντευξη τύπου για την Ισραηλινή επιδρομή σε Λίβανο και Παλαιστίνη και τη διαδήλωση διαμαρτυρίας της Τρίτης 18ης Ιουλίου. Στη συνέντευξη θα συμμετάσχουν εκπρόσωποι των Παλαιστινίων και των Λιβανέζων που ζουν στην Ελλάδα, καθώς και μέλη Ελληνικών κοινωνικών και πολιτικών οργανώσεων.
Υπενθυμίζουμε ότι την Τρίτη 18 Ιουλίου στις 7:00 μ.μ. οργανώνεται συγκέντρωση διαμαρτυρίας στο Πάρκο Ελευθερίας. Μετά τη συγκέντρωση θα ακολουθήσει πορεία προς τις πρεσβείες των ΗΠΑ και του Ισραήλ. Βασικά αιτήματα των διαδηλωτών είναι:
* Να σταματήσει αμέσως η Ισραηλινή επιδρομή σε Λίβανο και Παλαιστίνη.
* Να αποχωρήσει το Ισραήλ από όλα τα κατεχόμενα αραβικά εδάφη.
* Να αποκτήσουν επιτέλους οι Παλαιστίνιοι ανεξάρτητο κράτος στα σύνορα του '67.
* Να δοθεί λύση στο ζήτημα των προσφύγων.
Στην κινητοποίηση της Τρίτης συμμετέχουν μέχρι στιγμής (στον κατάλογο προστίθενται συνεχώς καινούργιες οργανώσεις) οι: Ένωση Παλαιστινίων Εργαζομένων, Λιβανική Κοινότητα Ελλάδας, Σύλλογος Ιντιφάντα, Ελληνικό Κοινωνικό Φόρουμ, Αντιπολεμική Διεθνιστική Κίνηση, ΑΚΟΑ, ΑΡΑΣ, ΑΡΑΝ, ΔΕΑ, Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα, ΕΕΚ, ΕΚΚΕ, Κόκκινο, ΚΚΕ (μλ), ΜΛ-ΚΚΕ, ΝΑΡ, Νεολαία Συνασπισμού, ΟΚΔΕ-Εργατική Πάλη, ΟΚΔΕ-Σπάρτακος, Συνασπισμός
Τρίτη, Ιουλίου 18, 2006
Σάββατο, Ιουλίου 15, 2006
9ο CAMPING NEOΛΑΙΑΣ ΣΥΝ
Συνεχίζοντας την παράδοση της διοργάνωσης πετυχημένων κάμπινγκ με μεγάλη προσέλευση κόσμου και πλήθος δραστηριοτήτων, η Νεολαία Συνασπισμού διοργανώνει για ένατη χρονιά το κάμπινγκ της, με προορισμό τη Σέριφο. Μετά από μια χρονιά που σημαδεύτηκε, μεταξύ άλλων, από τους αγώνες του φοιτητικού κινήματος και την επιτυχημένη διοργάνωση του 4ου Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Φόρουμ, η Νεολαία Συνασπισμού προσκαλεί για δέκα μέρες νέους και νέες από την Ελλάδα και την Ευρώπη να συναντηθούν για να συζητήσουν, να ανταλλάξουν εμπειρίες αλλά και να διασκεδάσουν. Δέκα μέρες με συζητήσεις, workshops, προβολές ταινιών, beach party, εκδρομές. Το πρόγραμμα του camping περιλαμβάνει:
Πολιτικές συζητήσεις:
-για το 4ο Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ και την ευρωπαϊκή αριστερά,
-για τα εκπαιδευτικά και το φοιτητικό κίνημα,
-για την πόλη και την αυτοδιοίκηση Workshops
-streets medics, από ομάδα φοιτητών ιατρικής με συμβουλές για την αντιμετώπιση των χημικών κτλ.
-ακτιβιστικό stencil
-η αριστερά και η θεωρία της
Προβολές ταινιών:
Ας περιμένουν οι γυναίκες (Σταύρος Τσιώλης, Ελλάδα)
Nobody Knows (Nore-eda, Ιαπωνία)
Whisky (Jean Pablo Reballa, Ουρουγουαη)
Punch-Drunk-Love (Paul Thomas Anderson, Αμερική)
Divine Intervention (Elias Suleiman, Παλαιστίνη)
My architect (Nathaniel Kahn)
...Και ακόμα... beach parties, ρεμπέτικο γλέντι, εκδρομή στα μεταλλεία της Σερίφου Χρήσιμες πληροφορίες: Group από το λιμάνι του Πειραιά αναχωρούν στις 27, 28 και 29 Ιουλίου και τα εισιτήρια μετ’ επιστροφής κοστίζουν 31 ευρώ. Διατίθεται εκπτωτική κάρτα συμμετοχής κόστους 20 ευρώ, με προσφορές σε διάφορα είδη (μίνι μάρκετ, καφετέριες, ταβέρνες, κλπ).
Επικοινωνία: Δηλώσεις συμμετοχής στο 210-3809319
Σε ολοκληρωτική πολεμική επιχείρηση εξελίσσεται η ισραηλινή επίθεση σε όλο πλέον τον Λίβανο, με συνεχείς βομβαρδισμούς που ήδη προκάλεσαν πολλές δεκάδες θύματα (τουλάχιστον 50, ανάμεσά τους 15 παιδιά) και πολλές καταστροφές υποδομών. Στο όνομα της "απάντησης" στη Χεζμπολάχ, που έχει στα χέρια της τους δύο Ισραηλινούς στρατιώτες, το Ισραήλ πολιορκεί από αέρος, θαλάσσης και ξηράς μια ανεξάρτητη χώρα, βομβαρδίζοντας ακόμη και το διεθνές αεροδρόμιο στη Βηρυτό. Με ριπές και ρουκέτες απαντά η Χεζμπολάχ στα σύνορα με το Ισραήλ (σκοτώθηκαν δύο Ισραηλινοί) δίνοντας πλέον την εικόνα μιας κλιμακούμενης σύρραξης. Για κίνδυνο περιφερειακού πολέμου προειδοποίησε χθες ο Παλαιστίνιος ηγέτης Μ. Αμπάς, ενώ "εξαιρετική ανησυχία" εξέφρασε από τη Ρώμη ο γ.γ. του ΟΗΕ Κ. Ανάν και στέλνει αντιπροσωπεία στην περιοχή.
Την ίδια ώρα ο Μπους υπερασπιζόταν την... "αυτοάμυνα" του Ισραήλ και σε συγχορδία με την ισραηλινή κυβέρνηση προειδοποίησε τη Συρία και το Ιράν που "είναι υπεύθυνες" για την κλιμάκωση της βίας. "Δυσανάλογη" χαρακτήρισε χθες η Ε.Ε. την ισραηλινή επίθεση, ενώ την καταδίκασαν Γαλλία - Ρωσία. Αργά χθες βράδυ ο Λίβανος ζήτησε τη σύγκληση του Σ.Α. του ΟΗΕ.
Την ίδια ώρα ο Μπους υπερασπιζόταν την... "αυτοάμυνα" του Ισραήλ και σε συγχορδία με την ισραηλινή κυβέρνηση προειδοποίησε τη Συρία και το Ιράν που "είναι υπεύθυνες" για την κλιμάκωση της βίας. "Δυσανάλογη" χαρακτήρισε χθες η Ε.Ε. την ισραηλινή επίθεση, ενώ την καταδίκασαν Γαλλία - Ρωσία. Αργά χθες βράδυ ο Λίβανος ζήτησε τη σύγκληση του Σ.Α. του ΟΗΕ.
Παρασκευή, Ιουλίου 07, 2006
Η διεθνής κοινότητα κλείνει τα μάτια μπροστά στη σφαγή του Παλαιστινιακού Λαού...
Ένας νεκρός και τρεις τραυματίες σήμερα σε νέα αεροπορική επιδρομή, χθες ήταν 22 τα θύματα της ισραηλινής βαρβαρότητας, ανάμεσά τους άμαχοι και παιδιά. Δεκάδες οι τραυματίες.
(πηγή: www.left.gr)Ένας νεκρός και τρεις τραυματίες σήμερα σε νέα αεροπορική επιδρομή, χθες ήταν 22 τα θύματα της ισραηλινής βαρβαρότητας, ανάμεσά τους άμαχοι και παιδιά. Δεκάδες οι τραυματίες.
AΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟ ΔΙΚΑΙΟ ΑΓΩΝΑ ΤΟΥ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΟΥ ΛΑΟΥ
(πηγή: www.left.gr)Ένας νεκρός και τρεις τραυματίες σήμερα σε νέα αεροπορική επιδρομή, χθες ήταν 22 τα θύματα της ισραηλινής βαρβαρότητας, ανάμεσά τους άμαχοι και παιδιά. Δεκάδες οι τραυματίες.
AΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟ ΔΙΚΑΙΟ ΑΓΩΝΑ ΤΟΥ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΟΥ ΛΑΟΥ
Έκτακτη σύνοδος πρυτάνεων (και ολίγο από κλασσικό,γραφικό ΚΚΕ)
«Η ίδρυση των μη κρατικών πανεπιστημίων δεν λύνουν τα προβλήματα της εκπαίδευσης» τόνισαν οι πρυτάνεις στην έκτακτη σύνοδό τους στο Καστρί.
Κινητοποιήσεις σχεδιάζουν δήμαρχοι στις πόλεις των οποίων φιλοξενούνται ΤΕΙ και ενδεχομένως να κλείσουν.
Επίθεση του ΚΚΕ στην ΚΕΔΚΕ, την κατηγορεί ότι ζητά να μην ισχύσει η εισαγωγική βάση του 10, «όχι από τη σκοπιά της αναβάθμισης της Δημόσιας Δωρεάν Παιδείας, αλλά με βάση τις αρνητικές συνέπειες που δημιουργούνται για τις πόλεις τους». «Μόνο θλίψη μπορεί να προκαλέσει η ανακοίνωση» σχολιάζει ο ΣΥΝ.
«Οι δρόμοι της Αθήνας και των άλλων πόλεων θα γίνουν ποτάμια από δυνάμεις οι οποίες θα ζητάνε μία εκπαίδευση υψηλής ποιότητας, απαλλαγμένη από τις δεσμεύσεις της αγοράς» τόνισε ο Αλέκος Αλαβάνος.
Συγκέντρωση διαμαρτυρίας αύριο στις 8 το πρωί στην πλατεία Βάθη της Α’ ΕΛΜΕ Αθήνας και Συλλόγων Γονέων για την πρόθεση της Φιλεκπαιδευτικής Εταιρείας, του πρύτανη Γιώργου Μπαμπινιώτη, να κλείσει τέσσερα δημόσια σχολεία.
5ημερη απεργία το δεύτερο 10ήμερο του Σεπτεμβρίου αποφάσισαν οι δάσκαλοι. Συλλαλητήριο στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης και στις 20 Σεπτεμβρίου στην Αθήνα.
Κινητοποιήσεις σχεδιάζουν δήμαρχοι στις πόλεις των οποίων φιλοξενούνται ΤΕΙ και ενδεχομένως να κλείσουν.
Επίθεση του ΚΚΕ στην ΚΕΔΚΕ, την κατηγορεί ότι ζητά να μην ισχύσει η εισαγωγική βάση του 10, «όχι από τη σκοπιά της αναβάθμισης της Δημόσιας Δωρεάν Παιδείας, αλλά με βάση τις αρνητικές συνέπειες που δημιουργούνται για τις πόλεις τους». «Μόνο θλίψη μπορεί να προκαλέσει η ανακοίνωση» σχολιάζει ο ΣΥΝ.
«Οι δρόμοι της Αθήνας και των άλλων πόλεων θα γίνουν ποτάμια από δυνάμεις οι οποίες θα ζητάνε μία εκπαίδευση υψηλής ποιότητας, απαλλαγμένη από τις δεσμεύσεις της αγοράς» τόνισε ο Αλέκος Αλαβάνος.
Συγκέντρωση διαμαρτυρίας αύριο στις 8 το πρωί στην πλατεία Βάθη της Α’ ΕΛΜΕ Αθήνας και Συλλόγων Γονέων για την πρόθεση της Φιλεκπαιδευτικής Εταιρείας, του πρύτανη Γιώργου Μπαμπινιώτη, να κλείσει τέσσερα δημόσια σχολεία.
5ημερη απεργία το δεύτερο 10ήμερο του Σεπτεμβρίου αποφάσισαν οι δάσκαλοι. Συλλαλητήριο στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης και στις 20 Σεπτεμβρίου στην Αθήνα.
Τρίτη, Ιουλίου 04, 2006
Για το πόρισμα της επιτροπής των 8 ''σοφών΄΄...
Ένας μέρμηγκας κουφός με πήρε απ’ το χέρι,
είμαι λέει ο πιο σοφός σ’ ολόκληρο τ’ ασκέρι…
Μάνος Λοΐζος
Η περσινή αποτυχία του εθνικού συμβουλίου παιδείας (Ε.ΣΥ.Π.) μετά την αποχώρηση των περισσότερων συμμετεχόντων από τον προσχηματικό διάλογο οδήγησε την κυβέρνηση σε αναζήτηση νέων δούρειων ίππων για την εφαρμογή της πολιτικής της στην ανώτατη εκπαίδευση. Έτσι, με απώτερο σκοπό την αλλαγή του νόμου πλαισίου της λειτουργίας των Α.Ε.Ι., ο οποίος αποτελεί μια από τις σημαντικότερες κατακτήσεις του φοιτητικού κινήματος, ανέθεσε σε 8 «σοφούς» καθηγητές να καταθέσουν προτάσεις. Επικαλούμενη έτσι την «αυθεντία» των συγκεκριμένων πανεπιστημιακών θέλει να προσδώσει χαρακτήρα συναίνεσης σε μια πολιτική που μοιραία οδηγεί σε δημιουργία νέων προβλημάτων και στην περαιτέρω υποβάθμιση των πανεπιστημίων.
Η κοινότητα των πανεπιστημιακών δεν απαρτίζεται όμως μόνο από τους 8 «σοφούς», αλλά από πολύ περισσότερους, οι οποίοι εκφράζονται από τους εκλεγμένους εκπροσώπους της ΠΟΣΔΕΠ (του συνδικαλιστικού οργάνου των καθηγητών). Βέβαια, επειδή οι απόψεις τους είναι εκ διαμέτρου αντίθετες με αυτές της κυβέρνησης, δεν προτίθεται να τους ρωτήσει. Όσον αφορά για το άλλο κομμάτι της ακαδημαϊκής κοινότητας, τους φοιτητές, ούτε λόγος για να ζητηθεί η γνώμη τους. Κατ’ αυτόν τον τρόπο η ηγεσία του υπουργείου παιδείας αποφασίζει για εμάς χωρίς εμάς και μάλιστα στο όνομα της αυτοδιοίκησης των πανεπιστημίων.
Η δομή των συνοπτικών προτάσεων (θα ακολουθήσουν λεπτομερέστερες) είναι άκρως παραπλανητική. Σχεδόν σε όλα τα άρθρα, η επιτροπή ξεκινά αναφερόμενη σε υπαρκτά προβλήματα των Α.Ε.Ι. Όμως, οι «λύσεις» που προτείνονται υψώνουν νέους ταξικούς φραγμούς για την περαίωση των σπουδών ενώ ταυτόχρονα πλήττουν την αυτοδιοίκηση και τη συνδιοίκηση των ιδρυμάτων, δηλαδή την ως τώρα κατοχυρωμένη δημοκρατική λειτουργία τους.
Το πρώτο ζήτημα που απασχολεί τους «σοφούς» είναι η έλλειψη υποδομών και η επιβάρυνση των πανεπιστημίων με αριθμό φοιτητών αναντίστοιχο των δυνατοτήτων τους. Αντί όμως για αύξηση της χρηματοδότησης εισηγούνται τον περιορισμό των ετών φοίτησης σε ν+2/ν+3 ανάλογα με το ίδρυμα καθώς και την κατάργηση των μετεγγραφών. Έτσι καθίσταται ακατόρθωτο όνειρο το πτυχίο για φοιτητές, των οποίων οι οικογένειες αδυνατούν να τους στηρίξουν και είναι αναγκασμένοι να απασχολούνται είτε μερικώς είτε ολικώς, ειδικά δε αν έχουν εισαχθεί σε πανεπιστήμιο μακριά από τον τόπο διαμονής τους. Ταυτόχρονα, αυξάνεται κατά πολύ η απαιτούμενη ένταση των προσπαθειών για την περαίωση των σπουδών. Οι «σοφοί» εθελοτυφλούν μπροστά στο τεράστιο πρόβλημα της υποχρηματοδότησης, ξεχνώντας την ίδια στιγμή ότι οι “αιώνιοι” φοιτητές δεν επιβαρύνουν τα ιδρύματα, αλλά οι υφιστάμενες υποδομές δεν επαρκούν ούτε για την κάλυψη των φοιτητών που εισάγονται απ’ ευθείας στις σχολές.
Στην προσπάθειά τους να δείξουν κοινωνική ευαισθησία – κυρίως απέναντι σε όσους θίγει η προηγούμενη εισήγηση- προβαίνουν σε ακόμη πιο αντιδραστικές προτάσεις. Συγκεκριμένα, μιλούν για ενίσχυση των ασθενέστερων φοιτητών με ανταποδοτικές υποτροφίες. Οι φοιτητές για να πάρουν ανταποδοτική υποτροφία θα πρέπει να είναι μερικώς απασχολούμενοι στο πανεπιστήμιο -η πρόταση αναφέρει 40 ώρες μηνιαίως- προφανώς χωρίς να έχουν εργασιακά δικαιώματα, ενώ παράλληλα θα απαιτείται η επιτυχής εξέτασή τους σε σημαντικό αριθμό μαθημάτων ανά έτος. Επομένως αντί για οικονομική διασφάλιση
των φοιτητών προβλέπονται εξαιρετικά περιορισμένες “υποτροφίες”. Οι σοφοί δέχονται να κάνουν “υποχωρήσεις” σε εξαιρετικές περιπτώσεις: διακοπή το πολύ 2 ετών και μερική φοίτηση έως 2ν χρόνια για μητέρες ανηλίκων και εργαζομένους με πλήρη απασχόληση! Είναι όμως κατανοητό πως αυτές οι ιδιότητες δεν επιτρέπουν την παρακολούθηση μαθημάτων ούτε τη συμμετοχή σε εξετάσεις, οπότε η παραχώρηση είναι χωρίς αντίκρισμα. Πουθενά δεν γίνεται λόγος για διεύρυνση της δωρεάν στέγασης και σίτισης. Έτσι, όμως, ακόμα και όσοι από τις ασθενέστερες τάξεις κατάφεραν με θυσίες προσωπικές και των δικών τους να ξεπεράσουν τα μεγάλα –οικονομικά και άλλα- εμπόδια του εξεταστικού συστήματος, πλέον θα έχουν να αντιμετωπίσουν νέα και ίσως μεγαλύτερα που πιθανότατα θα τους αποκλείουν από την πανεπιστημιακή εκπαίδευση.
Η εισαγωγή «μάνατζερ» που θα κάνει «χρηστή και επαγγελματική διαχείριση των οικονομικών πόρων», έρχεται να διασφαλίσει τη λειτουργία των Α.Ε.Ι. με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια και να μειώσει τις πιέσεις για αύξηση της χρηματοδότησης, όπως ομολογούσαν οι κύκλοι του υπουργείου πριν λίγους μήνες, όταν έγινε για πρώτη φορά η συγκεκριμένη πρόταση.
Εκτός αυτού, η επιτροπή ενδιαφέρεται για τη λειτουργία της συνδιοίκησης και τη διαπλοκή μεταξύ εκλεκτόρων φοιτητών και υποψηφίων καθηγητών. Η κατάσταση, σύμφωνα με τη γνώμη τους, αντιμετωπίζεται με ανάδειξη των εκλεκτόρων από τους φοιτητές και όχι από τις παρατάξεις ή με απ’ ευθείας εκλογή. Η πρώτη εκδοχή (ανάδειξη εκλεκτόρων) δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα, αφού και πάλι κάθε παράταξη υπογείως θα υποστηρίζει τους δικούς της υποψήφιους. Ενώ, όμως, η δεύτερη εκδοχή της πρότασης (απ’ ευθείας εκλογή από τους φοιτητές) είναι συζητήσιμη, η συνέχεια είναι εξωφρενική. Για να εξασφαλιστεί υποτίθεται η μέγιστη συμμετοχή, η εκπροσώπηση των φοιτητών θα είναι ανάλογη της προσέλευσης στις κάλπες. Ο μόνος στόχος αυτής της θέσης μπορεί να είναι η ελάττωση της φοιτητικής εκπροσώπησης στα όργανα συνδιοίκησης.
Δεν αρκεί όμως μόνο η παρέμβαση στην συνδιοίκηση. Και η αυτοδιοίκηση φαίνεται να ενοχλεί τους παντογνώστες συμβούλους της κυβέρνησης, οι οποίοι επιθυμούν θεσμοθέτηση «ανεξάρτητου» εθνικού συμβουλίου πανεπιστημιακής εκπαίδευσης με ολιγομελή σύνθεση (νομιμοποίηση του εαυτού τους δηλαδή) για να χαράσσει την εκπαιδευτική πολιτική. Καταλήγουν δε πως «με τον τρόπο αυτό θα συμβάλλει στην αυτοδιοίκηση και στην αυτονομία των πανεπιστημίων»!
Όσων αφορά στο ζήτημα του ασύλου, το οποίο έχει παραβιαστεί αρκετές φορές το τελευταίο διάστημα, θεωρούν ότι πρέπει να «οριοθετηθεί». Εκτός αυτού, εισηγούνται αύξηση των μελών της επιτροπής ασύλου από 3 (πρύτανης, εκπρόσωπος καθηγητών, εκπρόσωπος φοιτητών) σε 5 με προσθήκη 2 αντιπρυτάνεων, καθώς και λήψη των αποφάσεων κατά πλειοψηφία κι όχι ομόφωνα, όπως ισχύει σήμερα. Εάν ισχύσει όμως αυτή η αλλαγή, τόσο η εκπροσώπηση των φοιτητών όσο και αυτή των καθηγητών αποδυναμώνεται και η πρυτανικές αρχές μπορούν ουσιαστικά να άρουν μόνες τους το άσυλο. Γίνεται επιπλέον σύσταση για ύπαρξη πανεπιστημιακών φυλάκων, που θα μπορούν να επιτελέσουν αποτελεσματικά το ρόλο τους.
Ένας άλλος προβληματισμός των 8 «φωστήρων» σχετίζεται με τα πανεπιστημιακά συγγράμματα, τα οποία είναι πρόχειρα και παρωχημένα, και το σύστημα διανομής τους, το οποίο καλλιεργεί την καθηγητική “αυθεντία” και δεν προωθείται ο διάλογος. Θα περίμενε κανείς να ζητήσουν αύξηση και βελτίωση των συγγραμμάτων. Τι προτείνουν; Κατάργηση των δωρεάν συγγραμμάτων!!!
Την ίδια στιγμή η υπουργός παιδείας δεν σχολιάζει τις προτάσεις γιατί δεν έχουν ολοκληρωθεί, όπως ισχυρίζεται σε συνέντευξη τύπου στις 8/2. Εξάλλου έχει να ασχοληθεί με άλλα πράγματα αυτή τη στιγμή , όπως η συνταγματική αναθεώρηση και η άρση της απαγόρευσης για την ίδρυση πανεπιστημίων από ιδιώτες που θα σημάνει και την αναγνώριση των Κ.Ε.Σ. «…εδώ υπάρχουν αμερικανικές δομές που έχουν κάνει επενδύσεις και δεν αναγνωρίζονται. Όμως πρέπει αυτό να γίνει.»
Δεν αναγνωρίζουμε καμιά τέτοια επιτροπή. Το υπουργείο θέλει να μας παρακάμψει και να αποφασίσει για την υποβάθμιση του πανεπιστημίου, την κατάργηση του δημόσιου και δωρεάν χαρακτήρα του, τον αποκλεισμό των ασθενέστερων από αυτό και την εξασθένιση των δημοκρατικών δομών του. Δεν είναι τυχαίο ότι ο νόμος αναμένεται τον Ιούνιο, εν μέσω εξεταστικής περιόδου και πριν τις διακοπές, σύμφωνα με την ίδια την υπουργό. Η κυβέρνηση περιμένει αντιδράσεις. Ας μην την απογοητεύσουμε! Η ακαδημαϊκή κοινότητα πρέπει με συντονισμένη δράση να υπερασπιστεί το πανεπιστήμιο.
Δευτέρα, Ιουλίου 03, 2006
Για την αξιολόγηση
Η ΑΓΟΡΑ ΥΠΕΡΑΝΩ ΟΛΩΝ!
Μια πρώτη κριτική στο σχέδιο νόμου για την Διασφάλιση της Ποιότητας της Ανώτατης Εκπαίδευσης
Μια πρώτη ανάγνωση του σχεδίου νόμου για την «Διασφάλιση της Ποιότητας στην Ανώτατη Εκπαίδευση» αποκαλύπτει με τον πιο εύγλωττο τρόπο την πολιτική ταύτιση του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας (και) στα θέματα της Παιδείας. Το εν λόγω νομοσχέδιο αποτελεί ουσιαστικά μια αναδιατύπωση του αντίστοιχου νομοσχεδίου που προώθησε η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ το 2003. Οι αλλαγές είναι πραγματικά ελάχιστες και τριτεύουσας σημασίας· το «Εθνικό Συμβούλιο Διασφάλισης και Αξιολόγησης της ποιότητας» μετονομάζεται σε «Αρχή Διασφάλισης της Ποιότητας στην Ανώτατη Εκπαίδευση» (Α.ΔΙ.Π) και έχει τώρα 15 μέλη (έναντι 13)! Κατά τα άλλα εξακολουθεί να είναι μια «ανεξάρτητη αρχή» (τόσο ανεξάρτητη που ο πρόεδρος και τα μέλη της ορίζονται άμεσα ή έμμεσα από το Υπουργείο Παιδείας!) και η ακαδημαϊκή κοινότητα εξακολουθεί να έχει ρόλο κομπάρσου. Οι εκπρόσωποι των φοιτητών παραμένουν δύο (ένας οριζόμενος από την ΕΦΕΕ και ένας οριζόμενος από την ΕΣΕΕ), σε μια προσπάθεια να καθιερωθεί και σε θεσμικό επίπεδο ο δικομματισμός της ΔΑΠ και της ΠΑΣΠ στα Πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ. Οι δε καθηγητές θα έχουν το ρόλο του θεατή, καθώς η ΠΟΣΔΕΠ (ο συνδικαλιστικός τους φορέας δηλαδή, που τους εκπροσωπεί στις σχέσεις τους με το Υπουργείο Παιδείας και την Κυβέρνηση) δεν αναφέρεται ούτε μια φορά!
Ο κυριότερος άξονας του νομοσχεδίου είναι η κατηγοριοποίηση της αξιολόγησης σε εξωτερική (που διενεργείται από την Α.ΔΙ.Π) και εσωτερική. Η τελευταία διεξάγεται σε επίπεδο τμήματος από την Ομάδα Εσωτερικής Αξιολόγησης (ΟΜ.Ε.Α), που ορίζεται από την Γενική Συνέλευση Τμήματος. Η σύνθεση αυτών των ομάδων είναι ολιγομελής και δικαιούται να συμμετέχει μόνο ένας εκπρόσωπος των προπτυχιακών φοιτητών. Για την πραγματοποίηση της εσωτερικής αξιολόγησης οι ΟΜ.Ε.Α συνεργάζονται με τις Μονάδες Διασφάλισης της Ποιότητας (ΜΟ.ΔΙ.Π), που ορίζονται ανά Ίδρυμα και έχουν και αυτές ολιγομελή σύνθεση (συμμετέχουν ο αντιπρύτανης ακαδημαϊκών υποθέσεων, τρεις καθηγητές, ένας εκπρόσωπος των υπολοίπων εργαζομένων στο Ίδρυμα καθώς και από ένας εκπρόσωπος των προπτυχιακών και των μεταπτυχιακών φοιτητών). Οι ΟΜ.Ε.Α και οι ΜΟ.ΔΙ.Π, αξιολογούν το κάθε τμήμα του ιδρύματος, τουλάχιστον μια φορά στα τέσσερα χρόνια, βάσει των γενικών κατευθύνσεων της Α.ΔΙ.Π.
Πέρα από την όλη γραφειοκρατική λειτουργία (τριών επιπέδων!) που χαρακτηρίζει το εγχείρημα, δεν μπορούμε παρά να επισημάνουμε ότι η μοναδική ουσιαστική διαφοροποίηση του νομοσχεδίου της ΝΔ από το αντίστοιχο του ΠΑΣΟΚ, η εσωτερική αξιολόγηση, είναι προς μια (πολύ) χειρότερη κατεύθυνση. Έχουμε στην πράξη κατάργηση των οργάνων συνδιοίκησης (και κατά συνέπεια της διοικητικής αυτοτέλειας των Πανεπιστημίων και των ΤΕΙ), αφού μια από τις σημαντικότερες λειτουργίες τους περνάει στα χέρια μικρών και καθόλου αντιπροσωπευτικών ομάδων. Ο θεσμός της γενικής συνέλευσης τμήματος (αλλά και της συγκλήτου) δέχεται ένα ισχυρό πλήγμα. Μαζί με αυτόν τον θεσμό, πλήγμα δέχεται και η ίδια η συμμετοχή των φοιτητών στη διοίκηση των τμημάτων, καθώς στις γενικές συνελεύσεις τμήματος συμμετείχαν αρκετοί φοιτητές (ίσοι με το ένα τρίτο των μελών του σώματος), οι οποίοι δεν «διορίζονταν» σε αυτές τις θέσεις αλλά εκλέγονταν από τις φοιτητικές εκλογές. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την έκφραση μέσα στα όργανα συνδιοίκησης όλων των πολιτικών απόψεων, συμπεριλαμβανομένων και των κινηματικών απόψεων της φοιτητικής αριστεράς.
Εξίσου σημαντική είναι και η παρατήρηση ότι στα κριτήρια αξιολόγησης των τμημάτων περιλαμβάνονται κάτω από τον γενικόλογο τίτλο «λοιπές υπηρεσίες» και οι πάσης φύσεως υποδομές (κτιριακές, εργαστηριακές) καθώς και ζητήματα που άπτονται της φοιτητικής μέριμνας (σίτιση και στέγαση των φοιτητών). Η κυβέρνηση δηλαδή, με την διαδικασία της αξιολόγησης, απειλεί με χαμηλή βαθμολόγηση τα τμήματα εκείνα τα οποία δεν έχουν υποδομές. Την ίδια στιγμή όμως όχι μόνο δεν εξασφαλίζει κονδύλια για την εκπαίδευση (οι δαπάνες για την παιδεία ως ποσοστό του ΑΕΠ ήταν μακράν οι χαμηλότερες στην Ε.Ε των 15 και επίσης μειώθηκαν και άλλο στον πρώτο χρόνο διακυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας) αλλά προβαίνει και στην ασύστολη ίδρυση νέων πανεπιστημιακών τμημάτων σε κάθε κωμόπολη της χώρας, εξυπηρετώντας μικροκομματικές σκοπιμότητες. Τα παραπάνω δεν είναι μια πολιτική σχιζοφρένειας αλλά πολύ προσεγμένες κινήσεις, προπομποί της αλλαγής του Συντάγματος και κατάργησης του δημόσιου χαρακτήρα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Το κράτος αποδεσμεύεται ολοένα και περισσότερο από την υποχρέωση του να χρηματοδοτεί την εκπαίδευση και το κενό που μένει θα κλιθούν να το καλύψουν τα ίδια τα ιδρύματα (με χρηματοδοτήσεις από τον ιδιωτικό τομέα) και με την επιβολή διδάκτρων στους φοιτητές. Έχει αρχίσει δηλαδή να φαίνεται στην πράξη ότι η διαβόητη έννοια του «μη-κρατικού» πανεπιστημίου ταυτίζεται στην πράξη με την έννοια της ιδιωτικοποίησης των κρατικών πανεπιστημίων.
Πέρα από αυτές τις επιμέρους πλευρές, είναι ανάγκη να τονιστεί ότι η ίδια η έννοια της αξιολόγησης είναι ένα ζήτημα βαθιά πολιτικό και όχι τεχνοκρατικής φύσεων (οπότε αρκεί μια σχετική γραφειοκρατία των επιτροπών για να το λύσει). Συνεπώς, το ερώτημα που τίθεται είναι με ποια κριτήρια και με πιο σκεπτικό θα γίνεται η αξιολόγηση. Αυτήν την απάντηση αποφεύγει επιμελώς να την δώσει το νομοσχέδιο, καθώς μεταβιβάζει την πολιτική ευθύνη στο Α.ΔΙ.Π. Παρότι τα μέλη του θα επιλέγονται από το Υπουργείο Παιδείας (υλοποιώντας προφανώς την κυβερνητική πολιτική), εντούτοις σημαντικό είναι το γεγονός ότι την πολιτική της εκπαίδευσης καλούνται να την εφαρμόσουν άνθρωποι με μοναδικό προσόν τους την «εμπειρία σε θέματα διασφάλισης της ποιότητας», οι οποίοι δεν έχουν εκλεγεί από πουθενά (κάποιοι δεν πρόκειται να είναι καν μέλη της πανεπιστημιακής κοινότητας) και προφανώς θα λογοδοτούν μόνο σε αυτούς που τους διόρισαν. Λαμβάνοντας υπόψη την διεθνή εμπειρία και τον τρόπο που λειτουργούν αντίστοιχες επιτροπές σε χώρες του εξωτερικού, διαπιστώνεται εύκολα ότι τα κριτήρια αξιολόγησης είναι πλήρως εναρμονισμένα με την εμπορευματοποίηση που προωθεί η νεοφιλελεύθερη πολιτική. Χαρακτηριστικές είναι οι δηλώσεις της κ. Sally Hunt, επικεφαλής της ομοσπονδίας των Πανεπιστημιακών Καθηγητών στην Αγγλία, η οποία σε συνέντευξη της (The Guardian, 21/04/2005) δηλώνει ότι η εφαρμογή της αξιολόγησης εκεί είχε ως αποτέλεσμα την δημιουργία τμημάτων ελίτ (στα οποία εγγραφόταν η αφρόκρεμα των καθηγητών) και το κλείσιμο άλλων.
Πρέπει ακόμα να τονιστεί ότι τα κριτήρια αξιολόγησης είναι τελείως υποκειμενικά, πράγμα που οφείλεται στην αντίληψη που έχει ο κάθε πολιτικός χώρος για την εκπαίδευση. Έτσι, η ολοένα και μεγαλύτερη σύνδεση πανεπιστημίου και αγοράς είναι ένα ιδιαίτερα αρνητικό φαινόμενο για την αριστερά (που υπερασπίζεται ένα ανθρωπιστικό κοινωνικό πρόταγμα, δίνοντας έμφαση στις πραγματικές ανάγκες των εργαζομένων και της κοινωνίας), ενώ αντίθετα είναι ένα επιδιωκόμενο για την κυβέρνηση και τις παρατάξεις του δικομματισμού (ΔΑΠ και ΠΑΣΠ), οι οποίες δίνουν έμφαση στην ιδιωτική πρωτοβουλία και στο κέρδος των εργοδοτών.
Όσον αφορά την ίδια την διαδικασία της αξιολόγησης, οι εξατομικευμένες ανώνυμες καταγραφές εθίζουν τον φοιτητή σε μια νοοτροπία πελάτη/«χρήστη υπηρεσιών», οπού «αξιολογεί» την διαδικασία σαν να ήτανε το οποιοδήποτε εμπόρευμα. Ακόμα και οι επιλογές αξιολόγησης του φοιτητή θα είναι σε περιορισμένα πλαίσια από τα οποία δεν θα μπορεί να «ξεφύγει» (όπου έχει εφαρμοστεί μέχρι στιγμής, πρόκειται για την βαθμονόμηση διαφόρων πλευρών του μαθήματος σε μια κλίματα από το 0 ως το 10). Δεν είναι εξάλλου τυχαίο ότι καμία συλλογική διαδικασία αξιολόγησης, π.χ μέσω των συνδικαλιστικών οργάνων των φοιτητών και των καθηγητών, δεν προβλέπεται από το νομοσχέδιο!
Το συμπέρασμα της παραπάνω ανάλυσης είναι ότι η νεοφιλελεύθερη επίθεση στην εκπαίδευση γενικεύεται, προσπαθώντας να αλλάξει άρδην το ρόλο και το ύφος του πανεπιστημίου. Η υποταγή στα κελεύσματα της αγοράς βαφτίζεται ως «αξιολόγηση». Απέναντι σε αυτή την προοπτική απαιτείται η ανάπτυξη ενός αγωνιστικού φοιτητικού κινήματος, το οποίο σε συνεργασία με τις υπόλοιπες προοδευτικές δυνάμεις της ακαδημαϊκής κοινότητας, θα βάλει φρένο στις αλλαγές. Πρέπει να ανοίξει ένας διάλογος μέσα από τις μέχρι τώρα κεκτημένες συλλογικές διαδικασίες της ακαδημαϊκής κοινότητας (ΓΣ Φοιτητών-ΔΕΠ, όργανα συνδιοίκησης) τις οποίες οφείλουμε να περιφρουρήσουμε και να διευρύνουμε με αύξηση της εσωτερικής δημοκρατίας και του ρόλου των φοιτητών.
Σύστημα Μεταφοράς και Συσσώρευσης Πιστωτικών Μονάδων και στο Παράρτημα Διπλώματος
Μαζί με το νομοσχέδιο για την αξιολόγηση, συμπεριλαμβάνεται και η πρόταση για υιοθέτηση του συστήματος των πιστωτικών μονάδων (European Credit Transfer System) και του παραρτήματος του διπλώματος. Έτσι πλέον ένα ακαδημαϊκό έτος θα αποτιμάται για τον κάθε φοιτητή στα 60 credits (από 30 σε κάθε εξάμηνο), τα οποία θα του απονέμονται ανάλογα με τα μαθήματα που έχει επιλέξει, τις εργασίες που έχει κάνει κ.ο.κ. Τα credits αυτά, μαζί με τις αντίστοιχες επιλογές του κάθε φοιτητή, θα καταγράφονται στο Παράρτημα του Διπλώματος, το οποίο προφανώς θα είναι διαφορετικό για κάθε φοιτητή. Στόχος των αλλαγών αυτών είναι η επίτευξη της «κινητικότητας» των φοιτητών, οι οποίοι θα μπορούν να επιλέγουν μαθήματα από διαφορετικά ιδρύματα (ακόμα και από διαφορετικές χώρες). Μπορεί η έννοια της ακαδημαϊκής κινητικότητας να είναι μια εν γένει θετική έννοια, δεν μπορεί ωστόσο να γίνεται με την λογική του super market, όπου ο «πελάτης»/φοιτητής θα ψωνίζει από τα ράφια τα μαθήματα με τα περισσότερα credits. Εξάλλου, στις χώρες όπου έχει εφαρμοστεί το σύστημα των πιστωτικών μονάδων, οι φοιτητές έχουν επιδοθεί σε ένα ανελέητο κυνήγι credits, όπου οι επιλογές των μαθημάτων ή των εργασιών που κάνουν δεν γίνονται με κριτήρια γνώσης, αλλά με βάσει τον αριθμό των πιστωτικών μονάδων που μπορούν να «κερδιθούν». Έτσι όμως χάνεται η λογική συνέχεια των προγραμμάτων σπουδών και η ακαδημαϊκότητα του χαρακτήρα της εκπαίδευσης. Αυτό, αν συνδυαστεί και με το Παράρτημα Διπλώματος, οδηγεί στην επιβολή των εξατομικευμένων πτυχίων, που σημαίνει, πέρα των προαναφερόμενων, κατάργηση των επαγγελματικών δικαιωμάτων που συνεπάγονταν τα ενιαία πτυχία. Κατάργηση των ενιαίων πτυχίων όμως σημαίνει ατομική διαπραγμάτευση μεταξύ εργαζομένου-εργοδοσίας και άρα εισαγωγή μας στην αγορά υπό πολύ δυσμενείς όρους.
Να αποσυρθεί το νομοσχέδιο!
Όχι στην υποταγή των σχολών στις ανάγκες τις αγοράς!
Η εκπαίδευση δεν είναι εμπόρευμα!
Μια πρώτη κριτική στο σχέδιο νόμου για την Διασφάλιση της Ποιότητας της Ανώτατης Εκπαίδευσης
Μια πρώτη ανάγνωση του σχεδίου νόμου για την «Διασφάλιση της Ποιότητας στην Ανώτατη Εκπαίδευση» αποκαλύπτει με τον πιο εύγλωττο τρόπο την πολιτική ταύτιση του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας (και) στα θέματα της Παιδείας. Το εν λόγω νομοσχέδιο αποτελεί ουσιαστικά μια αναδιατύπωση του αντίστοιχου νομοσχεδίου που προώθησε η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ το 2003. Οι αλλαγές είναι πραγματικά ελάχιστες και τριτεύουσας σημασίας· το «Εθνικό Συμβούλιο Διασφάλισης και Αξιολόγησης της ποιότητας» μετονομάζεται σε «Αρχή Διασφάλισης της Ποιότητας στην Ανώτατη Εκπαίδευση» (Α.ΔΙ.Π) και έχει τώρα 15 μέλη (έναντι 13)! Κατά τα άλλα εξακολουθεί να είναι μια «ανεξάρτητη αρχή» (τόσο ανεξάρτητη που ο πρόεδρος και τα μέλη της ορίζονται άμεσα ή έμμεσα από το Υπουργείο Παιδείας!) και η ακαδημαϊκή κοινότητα εξακολουθεί να έχει ρόλο κομπάρσου. Οι εκπρόσωποι των φοιτητών παραμένουν δύο (ένας οριζόμενος από την ΕΦΕΕ και ένας οριζόμενος από την ΕΣΕΕ), σε μια προσπάθεια να καθιερωθεί και σε θεσμικό επίπεδο ο δικομματισμός της ΔΑΠ και της ΠΑΣΠ στα Πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ. Οι δε καθηγητές θα έχουν το ρόλο του θεατή, καθώς η ΠΟΣΔΕΠ (ο συνδικαλιστικός τους φορέας δηλαδή, που τους εκπροσωπεί στις σχέσεις τους με το Υπουργείο Παιδείας και την Κυβέρνηση) δεν αναφέρεται ούτε μια φορά!
Ο κυριότερος άξονας του νομοσχεδίου είναι η κατηγοριοποίηση της αξιολόγησης σε εξωτερική (που διενεργείται από την Α.ΔΙ.Π) και εσωτερική. Η τελευταία διεξάγεται σε επίπεδο τμήματος από την Ομάδα Εσωτερικής Αξιολόγησης (ΟΜ.Ε.Α), που ορίζεται από την Γενική Συνέλευση Τμήματος. Η σύνθεση αυτών των ομάδων είναι ολιγομελής και δικαιούται να συμμετέχει μόνο ένας εκπρόσωπος των προπτυχιακών φοιτητών. Για την πραγματοποίηση της εσωτερικής αξιολόγησης οι ΟΜ.Ε.Α συνεργάζονται με τις Μονάδες Διασφάλισης της Ποιότητας (ΜΟ.ΔΙ.Π), που ορίζονται ανά Ίδρυμα και έχουν και αυτές ολιγομελή σύνθεση (συμμετέχουν ο αντιπρύτανης ακαδημαϊκών υποθέσεων, τρεις καθηγητές, ένας εκπρόσωπος των υπολοίπων εργαζομένων στο Ίδρυμα καθώς και από ένας εκπρόσωπος των προπτυχιακών και των μεταπτυχιακών φοιτητών). Οι ΟΜ.Ε.Α και οι ΜΟ.ΔΙ.Π, αξιολογούν το κάθε τμήμα του ιδρύματος, τουλάχιστον μια φορά στα τέσσερα χρόνια, βάσει των γενικών κατευθύνσεων της Α.ΔΙ.Π.
Πέρα από την όλη γραφειοκρατική λειτουργία (τριών επιπέδων!) που χαρακτηρίζει το εγχείρημα, δεν μπορούμε παρά να επισημάνουμε ότι η μοναδική ουσιαστική διαφοροποίηση του νομοσχεδίου της ΝΔ από το αντίστοιχο του ΠΑΣΟΚ, η εσωτερική αξιολόγηση, είναι προς μια (πολύ) χειρότερη κατεύθυνση. Έχουμε στην πράξη κατάργηση των οργάνων συνδιοίκησης (και κατά συνέπεια της διοικητικής αυτοτέλειας των Πανεπιστημίων και των ΤΕΙ), αφού μια από τις σημαντικότερες λειτουργίες τους περνάει στα χέρια μικρών και καθόλου αντιπροσωπευτικών ομάδων. Ο θεσμός της γενικής συνέλευσης τμήματος (αλλά και της συγκλήτου) δέχεται ένα ισχυρό πλήγμα. Μαζί με αυτόν τον θεσμό, πλήγμα δέχεται και η ίδια η συμμετοχή των φοιτητών στη διοίκηση των τμημάτων, καθώς στις γενικές συνελεύσεις τμήματος συμμετείχαν αρκετοί φοιτητές (ίσοι με το ένα τρίτο των μελών του σώματος), οι οποίοι δεν «διορίζονταν» σε αυτές τις θέσεις αλλά εκλέγονταν από τις φοιτητικές εκλογές. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την έκφραση μέσα στα όργανα συνδιοίκησης όλων των πολιτικών απόψεων, συμπεριλαμβανομένων και των κινηματικών απόψεων της φοιτητικής αριστεράς.
Εξίσου σημαντική είναι και η παρατήρηση ότι στα κριτήρια αξιολόγησης των τμημάτων περιλαμβάνονται κάτω από τον γενικόλογο τίτλο «λοιπές υπηρεσίες» και οι πάσης φύσεως υποδομές (κτιριακές, εργαστηριακές) καθώς και ζητήματα που άπτονται της φοιτητικής μέριμνας (σίτιση και στέγαση των φοιτητών). Η κυβέρνηση δηλαδή, με την διαδικασία της αξιολόγησης, απειλεί με χαμηλή βαθμολόγηση τα τμήματα εκείνα τα οποία δεν έχουν υποδομές. Την ίδια στιγμή όμως όχι μόνο δεν εξασφαλίζει κονδύλια για την εκπαίδευση (οι δαπάνες για την παιδεία ως ποσοστό του ΑΕΠ ήταν μακράν οι χαμηλότερες στην Ε.Ε των 15 και επίσης μειώθηκαν και άλλο στον πρώτο χρόνο διακυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας) αλλά προβαίνει και στην ασύστολη ίδρυση νέων πανεπιστημιακών τμημάτων σε κάθε κωμόπολη της χώρας, εξυπηρετώντας μικροκομματικές σκοπιμότητες. Τα παραπάνω δεν είναι μια πολιτική σχιζοφρένειας αλλά πολύ προσεγμένες κινήσεις, προπομποί της αλλαγής του Συντάγματος και κατάργησης του δημόσιου χαρακτήρα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Το κράτος αποδεσμεύεται ολοένα και περισσότερο από την υποχρέωση του να χρηματοδοτεί την εκπαίδευση και το κενό που μένει θα κλιθούν να το καλύψουν τα ίδια τα ιδρύματα (με χρηματοδοτήσεις από τον ιδιωτικό τομέα) και με την επιβολή διδάκτρων στους φοιτητές. Έχει αρχίσει δηλαδή να φαίνεται στην πράξη ότι η διαβόητη έννοια του «μη-κρατικού» πανεπιστημίου ταυτίζεται στην πράξη με την έννοια της ιδιωτικοποίησης των κρατικών πανεπιστημίων.
Πέρα από αυτές τις επιμέρους πλευρές, είναι ανάγκη να τονιστεί ότι η ίδια η έννοια της αξιολόγησης είναι ένα ζήτημα βαθιά πολιτικό και όχι τεχνοκρατικής φύσεων (οπότε αρκεί μια σχετική γραφειοκρατία των επιτροπών για να το λύσει). Συνεπώς, το ερώτημα που τίθεται είναι με ποια κριτήρια και με πιο σκεπτικό θα γίνεται η αξιολόγηση. Αυτήν την απάντηση αποφεύγει επιμελώς να την δώσει το νομοσχέδιο, καθώς μεταβιβάζει την πολιτική ευθύνη στο Α.ΔΙ.Π. Παρότι τα μέλη του θα επιλέγονται από το Υπουργείο Παιδείας (υλοποιώντας προφανώς την κυβερνητική πολιτική), εντούτοις σημαντικό είναι το γεγονός ότι την πολιτική της εκπαίδευσης καλούνται να την εφαρμόσουν άνθρωποι με μοναδικό προσόν τους την «εμπειρία σε θέματα διασφάλισης της ποιότητας», οι οποίοι δεν έχουν εκλεγεί από πουθενά (κάποιοι δεν πρόκειται να είναι καν μέλη της πανεπιστημιακής κοινότητας) και προφανώς θα λογοδοτούν μόνο σε αυτούς που τους διόρισαν. Λαμβάνοντας υπόψη την διεθνή εμπειρία και τον τρόπο που λειτουργούν αντίστοιχες επιτροπές σε χώρες του εξωτερικού, διαπιστώνεται εύκολα ότι τα κριτήρια αξιολόγησης είναι πλήρως εναρμονισμένα με την εμπορευματοποίηση που προωθεί η νεοφιλελεύθερη πολιτική. Χαρακτηριστικές είναι οι δηλώσεις της κ. Sally Hunt, επικεφαλής της ομοσπονδίας των Πανεπιστημιακών Καθηγητών στην Αγγλία, η οποία σε συνέντευξη της (The Guardian, 21/04/2005) δηλώνει ότι η εφαρμογή της αξιολόγησης εκεί είχε ως αποτέλεσμα την δημιουργία τμημάτων ελίτ (στα οποία εγγραφόταν η αφρόκρεμα των καθηγητών) και το κλείσιμο άλλων.
Πρέπει ακόμα να τονιστεί ότι τα κριτήρια αξιολόγησης είναι τελείως υποκειμενικά, πράγμα που οφείλεται στην αντίληψη που έχει ο κάθε πολιτικός χώρος για την εκπαίδευση. Έτσι, η ολοένα και μεγαλύτερη σύνδεση πανεπιστημίου και αγοράς είναι ένα ιδιαίτερα αρνητικό φαινόμενο για την αριστερά (που υπερασπίζεται ένα ανθρωπιστικό κοινωνικό πρόταγμα, δίνοντας έμφαση στις πραγματικές ανάγκες των εργαζομένων και της κοινωνίας), ενώ αντίθετα είναι ένα επιδιωκόμενο για την κυβέρνηση και τις παρατάξεις του δικομματισμού (ΔΑΠ και ΠΑΣΠ), οι οποίες δίνουν έμφαση στην ιδιωτική πρωτοβουλία και στο κέρδος των εργοδοτών.
Όσον αφορά την ίδια την διαδικασία της αξιολόγησης, οι εξατομικευμένες ανώνυμες καταγραφές εθίζουν τον φοιτητή σε μια νοοτροπία πελάτη/«χρήστη υπηρεσιών», οπού «αξιολογεί» την διαδικασία σαν να ήτανε το οποιοδήποτε εμπόρευμα. Ακόμα και οι επιλογές αξιολόγησης του φοιτητή θα είναι σε περιορισμένα πλαίσια από τα οποία δεν θα μπορεί να «ξεφύγει» (όπου έχει εφαρμοστεί μέχρι στιγμής, πρόκειται για την βαθμονόμηση διαφόρων πλευρών του μαθήματος σε μια κλίματα από το 0 ως το 10). Δεν είναι εξάλλου τυχαίο ότι καμία συλλογική διαδικασία αξιολόγησης, π.χ μέσω των συνδικαλιστικών οργάνων των φοιτητών και των καθηγητών, δεν προβλέπεται από το νομοσχέδιο!
Το συμπέρασμα της παραπάνω ανάλυσης είναι ότι η νεοφιλελεύθερη επίθεση στην εκπαίδευση γενικεύεται, προσπαθώντας να αλλάξει άρδην το ρόλο και το ύφος του πανεπιστημίου. Η υποταγή στα κελεύσματα της αγοράς βαφτίζεται ως «αξιολόγηση». Απέναντι σε αυτή την προοπτική απαιτείται η ανάπτυξη ενός αγωνιστικού φοιτητικού κινήματος, το οποίο σε συνεργασία με τις υπόλοιπες προοδευτικές δυνάμεις της ακαδημαϊκής κοινότητας, θα βάλει φρένο στις αλλαγές. Πρέπει να ανοίξει ένας διάλογος μέσα από τις μέχρι τώρα κεκτημένες συλλογικές διαδικασίες της ακαδημαϊκής κοινότητας (ΓΣ Φοιτητών-ΔΕΠ, όργανα συνδιοίκησης) τις οποίες οφείλουμε να περιφρουρήσουμε και να διευρύνουμε με αύξηση της εσωτερικής δημοκρατίας και του ρόλου των φοιτητών.
Σύστημα Μεταφοράς και Συσσώρευσης Πιστωτικών Μονάδων και στο Παράρτημα Διπλώματος
Μαζί με το νομοσχέδιο για την αξιολόγηση, συμπεριλαμβάνεται και η πρόταση για υιοθέτηση του συστήματος των πιστωτικών μονάδων (European Credit Transfer System) και του παραρτήματος του διπλώματος. Έτσι πλέον ένα ακαδημαϊκό έτος θα αποτιμάται για τον κάθε φοιτητή στα 60 credits (από 30 σε κάθε εξάμηνο), τα οποία θα του απονέμονται ανάλογα με τα μαθήματα που έχει επιλέξει, τις εργασίες που έχει κάνει κ.ο.κ. Τα credits αυτά, μαζί με τις αντίστοιχες επιλογές του κάθε φοιτητή, θα καταγράφονται στο Παράρτημα του Διπλώματος, το οποίο προφανώς θα είναι διαφορετικό για κάθε φοιτητή. Στόχος των αλλαγών αυτών είναι η επίτευξη της «κινητικότητας» των φοιτητών, οι οποίοι θα μπορούν να επιλέγουν μαθήματα από διαφορετικά ιδρύματα (ακόμα και από διαφορετικές χώρες). Μπορεί η έννοια της ακαδημαϊκής κινητικότητας να είναι μια εν γένει θετική έννοια, δεν μπορεί ωστόσο να γίνεται με την λογική του super market, όπου ο «πελάτης»/φοιτητής θα ψωνίζει από τα ράφια τα μαθήματα με τα περισσότερα credits. Εξάλλου, στις χώρες όπου έχει εφαρμοστεί το σύστημα των πιστωτικών μονάδων, οι φοιτητές έχουν επιδοθεί σε ένα ανελέητο κυνήγι credits, όπου οι επιλογές των μαθημάτων ή των εργασιών που κάνουν δεν γίνονται με κριτήρια γνώσης, αλλά με βάσει τον αριθμό των πιστωτικών μονάδων που μπορούν να «κερδιθούν». Έτσι όμως χάνεται η λογική συνέχεια των προγραμμάτων σπουδών και η ακαδημαϊκότητα του χαρακτήρα της εκπαίδευσης. Αυτό, αν συνδυαστεί και με το Παράρτημα Διπλώματος, οδηγεί στην επιβολή των εξατομικευμένων πτυχίων, που σημαίνει, πέρα των προαναφερόμενων, κατάργηση των επαγγελματικών δικαιωμάτων που συνεπάγονταν τα ενιαία πτυχία. Κατάργηση των ενιαίων πτυχίων όμως σημαίνει ατομική διαπραγμάτευση μεταξύ εργαζομένου-εργοδοσίας και άρα εισαγωγή μας στην αγορά υπό πολύ δυσμενείς όρους.
Να αποσυρθεί το νομοσχέδιο!
Όχι στην υποταγή των σχολών στις ανάγκες τις αγοράς!
Η εκπαίδευση δεν είναι εμπόρευμα!
Άρθρο του Γ.Πρωτονοτάριου,μέλος της ΠΟΣΔΕΠ
Πριν ακριβώς από δύο εβδομάδες δημοσιεύθηκε από τη στήλη αυτή ένα αρθράκι του υπογράφοντος με τίτλο "Οργισμένα Πανεπιστήμια". Ήταν η μέρα που ολοκληρωνόταν ο πρώτος απεργιακός κύκλος της ομοσπονδίας των πανεπιστημιακών (ΠΟΣΔΕΠ), που χιλιάδες φοιτητές κατέκλυσαν το κέντρο της Αθήνας ανταποκρινόμενοι στο κάλεσμα των συντονιστικών επιτροπών των πρώτων καταλήψεών τους. Μέσα στις 15 μέρες που πέρασαν από τότε, όλα δείχνουν ότι η οργή που φούντωνε τότε ανάμεσα στους φοιτητές και τους πανεπιστημιακούς παίρνει σιγά - σιγά τις διαστάσεις εξέγερσης.
Δεκάδες χιλιάδες φοιτητές των ΑΕΙ και σπουδαστές των ΤΕΙ παίρνουν μέρος σε πρωτοφανείς σε μαζικότητα και ζωντάνια συνελεύσεις σχεδόν σε όλες τις σχολές. Και αποφασίζουν καταλήψεις και διαδηλώσεις με συντριπτικές πλειοψηφίες ενάντια στην κυβερνητική γραμμή της "πρώτης και καλύτερης" ΔΑΠ, ενάντια στη διχαστική και εξωπραγματική γραμμή της "ισχυρής και μαζικής" Πανσπουδαστικής και συμπαρασύρουν τους πρώην φοιτητοπατέρες και θεσιθήρες συνδικαλιστές της "πρωτοπόρας" ΠΑΣΠ να μπουν στις καταλήψεις, μήπως και διασωθούν.
Πρωτοπορούν τώρα τα παιδιά του Δικτύου και των ΕΑΑΚ, αλλά το κυριότερο είναι ότι τον τόνο δίνουν χιλιάδες ανένταχτοι φοιτητές με τα ευρηματικά συνθήματα και πανό τους.
Οι πανεπιστημιακοί, που ξεκίνησαν πρώτοι τις κινητοποιήσεις, σ' αυτή τη φάση έρχονται δεύτεροι. Δίνουν τις μάχες τους μήπως φιλοτιμηθεί και προβάλει τις θέσεις τους, κανένα κανάλι, ανάμεσα στις ανακρίσεις των παιδιών της Βέροιας και τις εκκλήσεις του κ. Πολύδωρα προς τους Παλαιοκώστηδες. Δίνουν τη μάχη τους ενάντια στους συναδέλφους τους τσιράκια του δικομματισμού και του νεοφιλελευθερισμού, ή τους ξεροκέφαλους του ΚΚΕ, σε πρωτοφανείς σε αντιπαραθέσεις συνελεύσεις.
Παράλληλα καλούν το συνδικαλιστικό και ευρύτερο λαϊκό κίνημα να συμπαραταχθεί έμπρακτα.
Πάντως, όπως και στις μεγάλες φοιτητικές εξεγέρσεις απανταχού της Γης, οι φοιτητές έδωσαν και τον τόνο και το αποτέλεσμα. Έτσι έγινε τον Μάη του '68, και τον Μάρτη του '06 στη Γαλλία, έτσι έγινε το '69-'70 στις ΗΠΑ, έτσι γίνεται τις μέρες αυτές στη Χιλή.
Κι απέναντι σ' αυτό το σαρωτικό κίνημα τα περισσότερα κόμματα βρίσκονται σε "νευρική κρίση":
Η κ. υπουργός, πότε με το καρότο και πότε με το μαστίγιο. Τη μια μέρα δηλώνει ότι τα συγγράμματα θα είναι δωρεάν, την άλλη απειλεί ότι θα κόψει την κρατική χρηματοδότηση. Και εξαπολύει το παπαγαλάκι της, τον "πολύ και μάγκα" κ. Βερέμη του ΕΣΥΠ και των "σοφών" να επιτεθεί ενάντια στον Πρόεδρο της ΠΟΣΔΕΠ, από τα "ΝΕΑ" και τον "ΣΚΑΪ"... άκουσον άκουσον... ως... αιώνιο συνδικαλιστή" και απόντα από τις αίθουσες διδασκαλίας, ως "εφιάλτη των πολιτικών του φιλοδοξιών" και ως... "μη έχοντα πραγματικό βάρος ως πανεπιστημιακός". Ποιος, ο πραγματικός απών, ο θεσιθήρας, ο ελαφρότατος ως πανεπιστημιακός.
Και η κ. Γιαννάκου δεν μπορεί να αντέξει να παρατηρεί πρώην ψηφοφόρους της ΔΑΠ να είναι καταληψίες και διαδηλωτές και τους στέλνει τα ΜΑΤ.
Ο κ. Παπανδρέου ακόμη πιο αντιφατικός στις αντιδράσεις του απέναντι στο ογκούμενο κύμα. Τη μια στη Βουλή υπερασπίζεται με πάθος τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, την άλλη (ΝΕΑ 7.6.06) "ανάβει κόκκινο στα ιδιωτικά ΑΕΙ", με ελιγμούς όμως, ότι απλά την αναβάλλει για την... επόμενη Βουλή.
Αλλά τις πιο μεγάλες αντιφάσεις τις δείχνει η ηγεσία του ΚΚΕ και της ΚΝΕ.
Στην αρχή οι φοιτητές τους δεν συμμετέχουν και σαμποτάρουν ή κάνουν ...επαναστατικούς απογευματινούς βηματισμούς στο κέντρο μαζί με το ΠΑΜΕ. Πρόσφατα, όμως, μπροστά στην πρωτοφανή συρρίκνωση των απόψεών τους στις συνελεύσεις, αναδιπλώνονται και προτείνουν πενθήμερες καταλήψεις ή σε λίγες περιπτώσεις μπαίνουν στο πλαίσιο των ριζοσπαστικών καταλήψεων. Αλλά είναι αργά πια. Οι προτάσεις τους στις ψηφοφορίες όλο και κατρακυλούν σε μικρότερα ποσοστά.
Ο ΣΥΝ και οι άλλες δυνάμεις της ριζοσπαστικής αριστεράς βρίσκονται σταθερά στο πλευρό των εξεγερμένων. Αυτό όμως δεν φτάνει. Τώρα είναι ώρα να μελετήσουν βαθύτερα τις κοινωνικές διεργασίες που συντελούνται ανάμεσα στη φοιτητική νεολαία, να βγάλουν τα σωστά συμπεράσματα και να αναλάβουν τις αντίστοιχες πρωτοβουλίες.
Δεκάδες χιλιάδες φοιτητές των ΑΕΙ και σπουδαστές των ΤΕΙ παίρνουν μέρος σε πρωτοφανείς σε μαζικότητα και ζωντάνια συνελεύσεις σχεδόν σε όλες τις σχολές. Και αποφασίζουν καταλήψεις και διαδηλώσεις με συντριπτικές πλειοψηφίες ενάντια στην κυβερνητική γραμμή της "πρώτης και καλύτερης" ΔΑΠ, ενάντια στη διχαστική και εξωπραγματική γραμμή της "ισχυρής και μαζικής" Πανσπουδαστικής και συμπαρασύρουν τους πρώην φοιτητοπατέρες και θεσιθήρες συνδικαλιστές της "πρωτοπόρας" ΠΑΣΠ να μπουν στις καταλήψεις, μήπως και διασωθούν.
Πρωτοπορούν τώρα τα παιδιά του Δικτύου και των ΕΑΑΚ, αλλά το κυριότερο είναι ότι τον τόνο δίνουν χιλιάδες ανένταχτοι φοιτητές με τα ευρηματικά συνθήματα και πανό τους.
Οι πανεπιστημιακοί, που ξεκίνησαν πρώτοι τις κινητοποιήσεις, σ' αυτή τη φάση έρχονται δεύτεροι. Δίνουν τις μάχες τους μήπως φιλοτιμηθεί και προβάλει τις θέσεις τους, κανένα κανάλι, ανάμεσα στις ανακρίσεις των παιδιών της Βέροιας και τις εκκλήσεις του κ. Πολύδωρα προς τους Παλαιοκώστηδες. Δίνουν τη μάχη τους ενάντια στους συναδέλφους τους τσιράκια του δικομματισμού και του νεοφιλελευθερισμού, ή τους ξεροκέφαλους του ΚΚΕ, σε πρωτοφανείς σε αντιπαραθέσεις συνελεύσεις.
Παράλληλα καλούν το συνδικαλιστικό και ευρύτερο λαϊκό κίνημα να συμπαραταχθεί έμπρακτα.
Πάντως, όπως και στις μεγάλες φοιτητικές εξεγέρσεις απανταχού της Γης, οι φοιτητές έδωσαν και τον τόνο και το αποτέλεσμα. Έτσι έγινε τον Μάη του '68, και τον Μάρτη του '06 στη Γαλλία, έτσι έγινε το '69-'70 στις ΗΠΑ, έτσι γίνεται τις μέρες αυτές στη Χιλή.
Κι απέναντι σ' αυτό το σαρωτικό κίνημα τα περισσότερα κόμματα βρίσκονται σε "νευρική κρίση":
Η κ. υπουργός, πότε με το καρότο και πότε με το μαστίγιο. Τη μια μέρα δηλώνει ότι τα συγγράμματα θα είναι δωρεάν, την άλλη απειλεί ότι θα κόψει την κρατική χρηματοδότηση. Και εξαπολύει το παπαγαλάκι της, τον "πολύ και μάγκα" κ. Βερέμη του ΕΣΥΠ και των "σοφών" να επιτεθεί ενάντια στον Πρόεδρο της ΠΟΣΔΕΠ, από τα "ΝΕΑ" και τον "ΣΚΑΪ"... άκουσον άκουσον... ως... αιώνιο συνδικαλιστή" και απόντα από τις αίθουσες διδασκαλίας, ως "εφιάλτη των πολιτικών του φιλοδοξιών" και ως... "μη έχοντα πραγματικό βάρος ως πανεπιστημιακός". Ποιος, ο πραγματικός απών, ο θεσιθήρας, ο ελαφρότατος ως πανεπιστημιακός.
Και η κ. Γιαννάκου δεν μπορεί να αντέξει να παρατηρεί πρώην ψηφοφόρους της ΔΑΠ να είναι καταληψίες και διαδηλωτές και τους στέλνει τα ΜΑΤ.
Ο κ. Παπανδρέου ακόμη πιο αντιφατικός στις αντιδράσεις του απέναντι στο ογκούμενο κύμα. Τη μια στη Βουλή υπερασπίζεται με πάθος τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, την άλλη (ΝΕΑ 7.6.06) "ανάβει κόκκινο στα ιδιωτικά ΑΕΙ", με ελιγμούς όμως, ότι απλά την αναβάλλει για την... επόμενη Βουλή.
Αλλά τις πιο μεγάλες αντιφάσεις τις δείχνει η ηγεσία του ΚΚΕ και της ΚΝΕ.
Στην αρχή οι φοιτητές τους δεν συμμετέχουν και σαμποτάρουν ή κάνουν ...επαναστατικούς απογευματινούς βηματισμούς στο κέντρο μαζί με το ΠΑΜΕ. Πρόσφατα, όμως, μπροστά στην πρωτοφανή συρρίκνωση των απόψεών τους στις συνελεύσεις, αναδιπλώνονται και προτείνουν πενθήμερες καταλήψεις ή σε λίγες περιπτώσεις μπαίνουν στο πλαίσιο των ριζοσπαστικών καταλήψεων. Αλλά είναι αργά πια. Οι προτάσεις τους στις ψηφοφορίες όλο και κατρακυλούν σε μικρότερα ποσοστά.
Ο ΣΥΝ και οι άλλες δυνάμεις της ριζοσπαστικής αριστεράς βρίσκονται σταθερά στο πλευρό των εξεγερμένων. Αυτό όμως δεν φτάνει. Τώρα είναι ώρα να μελετήσουν βαθύτερα τις κοινωνικές διεργασίες που συντελούνται ανάμεσα στη φοιτητική νεολαία, να βγάλουν τα σωστά συμπεράσματα και να αναλάβουν τις αντίστοιχες πρωτοβουλίες.
ΚATAΛΗΨΗ ΣΧΟΛΩΝ ΡΕΘΥΜΝΟΥ
Το ΔΙΚΤΥΟ Αυτόνομων Ριζοσπαστικών Αριστερών Σχημάτων συμμετέχει ενεργά στις καταλήψεις των σχολών της Πανεπιστημιούπολης του Γάλλου και του ΤΕΙ Ρεθύμνου.
το blog της κατάληψης:katalipsirethimnou.blogspot.com
το blog της κατάληψης:katalipsirethimnou.blogspot.com
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)